St.-Joseph's  High School


Home

Nieuws

Henny

St Joseph's
High School

Kakamega

de Stichting

Foto's
en verhalen

Giften

Privacy

Nieuws
brieven


                    De voorgeschiedenis

De middelbare school St.-Joseph’s High School is opgericht door de Keniaanse Sisters of Mary die in de regio  al 40 jaar werkzaam zijn in de sectoren gezondheid, welzijn en onderwijs. De kloosterorde is opgezet door de Nederlandse Zusters Ursulinen van Bergen, maar na het vertrek  van die zusters in de woelige jaren ’80, stonden de Sisters of Mary op eigen benen. En dat konden ze best, maar ze misten wel een stuk structurele financiële hulp uit het buitenland.
In 2000 kochten ze een stuk land met daarop de schoolgebouwen van een failliete instelling en begonnen daar een school voor het voortgezet onderwijs voor alle etnische groeperingen in de regio. Maar de subsidies van het ministerie zijn laag en de corruptie was hoog in de afgelopen jaren onder de vorige president Arab Moi. Het is een dagelijkse strijd om het hoofd boven water te houden.
Op haar reis naar Kenia in november 2003 heeft Henny Knijff,  secretaris / penning meester van de stichting,  dat met eigen ogen kunnen zien. De leraren moesten die maand genoegen nemen met een voorschot van 80% van hun salaris. De rest was er gewoon ( nog ) niet. Dat ging de directeur, Sister Ancilla,  echt aan het hart, want ze heeft een hardwerkend team van allemaal Keniaanse docenten en hun salarissen zijn niet hoog. Tijd om in hun tuin te werken aan de verbouw van maïs, groenten en vruchten hebben ze niet. Ze zijn helemaal van hun inkomen afhankelijk.

De school

Na klas 7 of 8 komen de jongens en meisjes  naar de enige vorm van vervolgonderwijs die er in de regio is: de High School. De opleiding duurt 4 jaar.
De examens zijn staatsexamens. Kwamen die voorheen uit Cambridge, Engeland, nu worden ze in Kenia samengesteld.

Ook in dit deel van Afrika is het voortgezet onderwijs een must. De jongeren en hun ouders zijn zich dat wel bewust. Alle ontwikkeling  en een menswaardig bestaan  begint met onderwijs. De leeftijd van de jongeren varieert van 13  tot 18/19 jaar. Maar vaak zijn ze al ouder, omdat ze niet eerder het schoolgeld konden opbrengen.
De inzet van de jongeren is heel groot. Ze zijn zich terdege bewust van het feit dat ze maar een keer een kans krijgen om te leren . De gezinnen liggen er letterlijk krom voor. Voor de ouders is een kind dat een inkomen kan verdienen een soort oudedagsvoorziening. AOW bestaat er niet in het land.

Na de High School kunnen de besten naar de universiteit of een beroepsopleiding in onderwijs, gezondheid, techniek of administratie enz. In december 2003 werden er 30(!) leerlingen  van St.-Joseph’s aangenomen op de universiteit. Dat laat zien dat er goed gewerkt wordt op de school.Met het lagere niveau gaan ze naar winkels en kantoren. Wat dat betreft is Kakamega een regionaal centrum met kantoren en winkels in een dichtbevolkt boerengebied.


Na school wordt er soms buiten aan sport/ gymnastiek gedaan. Daar getuigen de foto’s van. Maar er wordt veel te weinig aan teamsporten gedaan. De reden is dat er geen geld is voor echt goed materiaal. Toen ik er was in het najaar 2005, beloofde  een goede gever € 250,- voor het meest noodzakelijke sportmateriaal. Prachtig: er werden meteen een goede voetbal, een volleybal, netbal. Springtouw, badmintonrackets en een paar spellen  o.a. voor gehandicapten onder de leerlingen van gekocht. Wat had ik graag hun reacties gefilmd toen de doos met spullen open ging ! Ze dansten en zongen. Een prachtig begin. Ze zitten opeens    en tussen vier en vijf op zondagmiddagen  niet meer te hangen, maar zijn in de activiteit en daar houden ze van ! Deze leeftijdsgroep heeft dat heel hard nodig.”
De stichting Help kakamega heeft een aanvraag ingediend voor meer sportartikelen o.a. bij De Leidse Singelloop. Wie weet!

Maar er wordt ook muziek beoefend en toneel gespeeld. Het schoolkoor ondernam twee jaar geleden met het verschrikkelijke openbaar vervoer de lange reis naar Nairobi en won daar een landelijke prijs voor hun zang o.l.v. muziekdocent Paul. Maar Paul werd “weggekocht”….
Toen ik er was waren er geen muzieklessen; de leerlingen zingen onder hun eigen leiding! En wat mooi. Ook dat kan in Kenia.

Hetzelfde geldt voor de expressievakken. Wij hopen nog eens op een “voorzetje” van deze of gene persoon of organisatie.

 

 

 

naar de eetzaal

 

klas 4 tijdens een examen

de kok kookt letterlijk een flinke pot

de slaapzaal voor de meisjes

 

 

Ze sporten zo graag!

Sr. Ancilla, in gesprek met de onderdirecteur en een vader

Het Internaat

Veel leerlingen wonen ver van school en ze hebben niet altijd  thuis  gelegenheid om huiswerk te maken: er is vaak geen licht, terwijl het in de tropen iedere avond om 6 uur, uiterlijk half zeven aardedonker is.

Bijna alle kinderen blijven zodoende na school in “het internaat” : ze krijgen eenvoudige  kost en inwoning op het terrein.Opvallend is dat ze tevreden zijn met
ZO WEINIG!
Een propvolle slaapzaal met stapelbedden voor de meisjes en een slaapzaal voor de jongens in een gebouwtje met ( nog) golfplaten wanden. Het douche- en toiletblok werd min of meer gesloopt tijdens de leegstand; alle leidingen zijn verdwenen. Maar niemand van de leerlingen  klaagt nu als ze zich in een teiltje moeten wassen . De wc is een gat in de grond met een betonnen plaat erboven op, maar zonder spoeling. Thuis zijn ze meestal niet veel beter gewend, maar voor zo’n grote groep zouden nette faciliteiten  veel leefbaarder zijn en ook opvoedend. Het staat hoog op de verlanglijst van de school, maar er is
( nog) geen geld voor.

 

Stichting  Help  KAKAMEGA    GIRO 96 98 126   te Leiden


 

naar boven